رنگ از چهره پریده است، خودت می دانی
عرقِ شرم چکیده است، خودت می دانی

پشت این خانه گدا آمده و با گریه
دستِ یاری طلبیده است، خودت می دانی

تو بزرگی و مرام تو نبخشیدن نیست
از شما قهر بعید است... خودت می دانی

مهربانی و به جز لطف تو این قدر کسی
بار ما را نخریده است، خودت می دانی

هر کجا گفت...