رخ، زرد و مو سفید و همه نامه‌ام سیاه
ره، دور و قد خمیده ز سنگینی گناه

اشکی نیامد از بصرم وای! وای! وای!
سوزی نمانده در جگرم آه! آه! آه!

بی‌اختیار، راه سپارم سوی جحیم
گر افکنم به نامۀ اعمال خود نگاه

یک مصرع است روز جزا کل نامه‌ام
یک لحظه توبه کردم و یک عمر اشتباه

از بس گناه، پرده به چ...