دیده بستی پا سوی قبله کشیدی وای من
تا نمردم چشم خود را باز کن زهرای من

من به احزاب و احد یک دم نلرزیدم ولی
تا تو افتادی ز پا لرزید دست و پای من

کاش جانم با نفس از سینه می‌آمد برون
کاش می‌مردم مدینه نیست دیگر جای من

روزها لب بسته از فریاد و می‌سوزم خموش
حبس در دل گشته حتی ناله ی شب‌های من

قنفذ ...