دو ابرویش یقین دارم که محراب کریمان است
شب قدری که گم گشته نزولش در خراسان است

مسیحا دم میان زائران او نباشد کم
به دوش خادمان او ردای سبز سلمان است

رفیق بی رفیقان و مرامش با همه جور است
که اسمش زینت سوگند لات چاله میدان است

جفای عاشق خود را کشد بر دوش خود معشوق
که عصیان را زلیخا کرد و یوسف کنج زن...