دوباره روضه گرفته دلم برای سرت
دمی نشد که نباشد به دل هوای سرت

چهل شبست که من قصه گوی مهتابم
چهل شبست که گفتم ز ماجرای سرت

شروع قصه من تل خاکی و وقتی
که بوسه زد لب آن دشنه برقفای سرت

وناگهان شب تاریک ما چراغان شد
دمی که لب به لب نی گذاشت نای سرت

تو راهی سفر کوچه های کوفه شدی
و من چقدر دعا خوانده...