دلِ من مزرعه‌ای بود که آفت زده است
ریشه‌یِ دینِ مرا کِبر و حسادت زده است

دو سه باری که به لب نغمه‌یِ یارب آمد
حمله‌ای کرد ریا مزرعه غارت زده است

نَفَسم خواست کمی خرجِ مناجات شود
هَوَسم شد خَفَقان خطِّ سعادت زده است

من کجا بندگیِ ناب کجا؟! امّا خُب.....
بنده‌ات سجده‌به‌سجده سر به تربت زده است

...