دل تا نشست روز ازل روی بام او
عمداً گذاشت پای خودش را به دام او

ما را فقط هوای نجف مست می‌کند
چون لب نهاده ایم به لب های جام او

شیرینی دهین نجف را چشیده است
هرکس که باز کرده دهان را به نام او

هرجا که کار عالم و آدم گدایی است
مانند پادشاه می‌آید غلام او

توحید خوانده هرکه میان نماز خویش
خوانده...