دل این بندهء انگشت نما را نَشِکن
با فراقت به سرم جام بلا را نَشِکن

من اگر می روم از میکده ات، تو نگذار
آخرین قفل که مانده روی پا را نَشِکن

دور هم بودن ما لطف کریمانهء توست
قُرُقِ نیمه شب اهل بکا را نَشِکن

آبرویم برود، آبروی تو رفته...
جلوی چشم همه ظرف گدا را نَشِکن

دم شش گوشه فقط توبهء ما را بپ...