دستی که سمتِ طشت طلا چوب می‌زند
چوبِ حراج بر غمِ ایوب می‌زند
پایِ سربریده‌ی خورشید، مُلک ری
پیوسته حرفِ گندم مرغوب می‌زند

رویش سیاه! کاسه‌ی صبرم لبالب است
در کاخ شام، معجر زینب معذب است
بیهوده خسته می‌کند این چوب را یزید
این سر همیشه روی لبش ذکر یارب است

تکلیفِ طشت و این همه باران! چه می...