عباس شاه زیدی

در کنگره ی عرش فروریخت بناها
تا از نفس افتاد جگر گوشه ي طاها

بر خاك تني ماند، كه آيات مقطع
برنيزه سري رفت، كه الشمس ضحيها

طاها تونبودی که ببینی تک و تنها
آمد به سر نور دوچشمت چه بلاها

طاها ، چه بگویم که درآن شام غریبان
انگشتر خورشید کجا رفت کجاها

قرآن به هم ریخته ات را که ندیدی...