در و ديوار ِ حرم باز پر از غم شده است
ناخداگاه دلم گفت مُحرّم شده است
روضه خوان نيست ولي اشك ،دمادم شده است
نام ِتو مرثيه ي عالم و آدم شده است
واي من ، زينب كبري ز جنان مي آيد
فاطمه بر سر و بر سينه زنان مي آيد

در دل خويش عزا بهر تو بر پا كرديم
اشكِ خونين ز خداوند تمنا كرديم
عشق را دور ِضري...