در خیمه بود دست پدر سوی آسمان
ناگه ز رزمگاه صدای پسر شنید

تا آن نوا شنید ندانم چها گذشت
خواهر بدید رنگ برادر ز رخ پرید

برپُشت زین نشست و بدان سوی روی کرد
اما نَسیم وار، پی اش عمه می دوید

می خواست بلکه بار دگر زنده بیندش
«یارب مکن امید کسی را تو نا امید»

با زانو آمد و به سر جسم او نشس...