در خانه ی علی بَر عشق مُبتلا
ای مادر ادب ای ریشه ی وفا

دلسوزِ حیدر و غمخوارِ فاطمه
ای خالصُ اَلعمل ای مِهر بی ریا

خود را تو خوانده ای بَر فاطمه کنیز
ای اوج معرفت ای معنی حیا

بی خود نبوده که یک عمر ماه تو
می گفت سیّدی... نامِ حسین را

دستور عشق گر از مادرش گرفت
حقِّ امام خود باید کُنَد اَدا

با شَ...