درون حجره‌ی غربت، خدا خدا می‌کرد
کسی که عقده‌ی دل را به مرگ وا می‌کرد

شراره را نتوان با شراره کرد خموش
به غیر زهر، که او را ز غم رها می‌کرد؟!

رضا که هر نفسی داشت درد تازه‌تری
به زهر شعله برانگیز، مرحبا می‌کرد

نماز عید چه آورد بر سرش؟ که مدام
مثال فاطمه بر مرگ خود دعا می‌کرد

نیافت...