خون می چکد به صفحه ی دفتر علی الدّوام
غم نامه است قصّه ی این حجّ ناتمام

زخم از تنش فزون شده شاهی که تربتش
بر زخم های عالمیان است التیام

آوه که مرگ ره بلد کاروان اوست
آوای الرّحیل بلند است صبح و شام

خندان چه می روید به گودال قتلگاه؟
ما را خبر کنید از این لذات مدام

کودک؟ عطش؟ عمود؟ حرم؟ علقمه؟ ودا...