بر غارتِ خیمه ها به پا شد دعوا
پیراهن کهنه ی تو رفته یغما

مصداق حیا در این جهان عریان شد
تا بر تنِ تو کفن بشد معجرها

افتاده به رویِ خاکِ صحرا تشنه
آن کس که نبی بوسیده رگ هایش را

خورشید به جسم بی سرت می تابید
از روی شما حسین خجل شد گرما

رگ های گلوی تو بریده می شد
با خون تو آب داده می شد ...