خوش به حال چاه از غم های حیدر ارث برد
خلق از ظلم و علی از تیغ عدلش زخم خورد

سر به زانو کنج خانه همنشینش درد و درد
درب بیت اش را کسی جز مرگ دق الباب کرد؟

دو انیسش موقع بغض و غم جانکاه بود
شانه های چاه بود و شانه های ماه بود

روی آن منبر که پیغمبر علی را میستود
لعن حیدر روی آن منبر مگر واجب نبود

د...