خانه را بر سرم از داغِ خود آوار مکن
جارو از فضه مگیر آب شدی کار مکن

تب مکن لرزه مکن خوب شو و خواب برو
لب مگز حرف بزن دردِ خود انکار مکن

نان نپز خاک مگیر آرد مکن راه مرو
بسترت جمع مکن کار به اصرار مکن

به خود از درد مپیچ آب مشو چهره نگیر
بغلی باز کن و حالِ حسن زار مکن

نفسی آب بنوش آه مکش سرف...