جلوه کن ای ماه من در شب یلدای من
تا که ببیند فَلک رویش فردای من

عشق بیا کن نظر داده دو چشمم ثمر
بار دگر می رسد فصل شکوفای من

چون شب یلداست این رؤیت فرداست این
آمده صبح و سحر بهر تماشای من

می گذرد شام دل ، آمده آرام دل
تازه مهیّا شده صبر و شکیبای من

جان بدهم پای دوست ایده و راهم نکوست...