تو چون طلیعهٔ صبحی ، به شب سرانجامی
به سیئات دل ما تویی که فرجامی

نه ساعتی و نه سالی که قرنهاست حسین
تویی که مثلِ خداوند لطفِ مادامی

خداشناس شد آنکس که با تو مانوس است
برای بادهٔ توحید بهترین جامی

به دست تو چه بلاها که رد نمی گردد
تو چتر وقتِ بلایی به حق بهنگامی

زمانِ غم که رفیقان غریبه می گردند...