تو آن امام غریبی، تو آن امام رئوف
در این کرانه به خورشید بی بدل معروف

به یک اشارۀ ابرو، نَهَیتَ عَن مُنکَر
به مهربانیِ لبخند، اَمَرتَ بِالمَعروف

تو نور در دل من ریختی، نفهمیدم
نبود سنخیتی بین ظرف با مظروف

چه قدر آینه بیتوته کرده در حرمت
چه قدر دل که در این بارگاه کرده وقوف

برادرانه در آغوش خویش ...