توی این شهر شلوغ بی پناه
حرمت همیشه سر پناهمه
وقتی درمونده می شم از غم و درد
ضریحت شونه ی تکیه گاهمه

آشنا با دردای همیشگیم
تو پذیرفتی دلِ سیاهمو
گریه وقتی مهلت حرف نمیده
تو می خونی حرفای نگاهمو

توی بی کسیِ این عصر فریب
همه ی کار و کَسم امام رضاست
زنده ام اگه با این آب و هوا
واسه اینه نفسم امام رضا...