تشنه بود و به خاك ها خونش
از رخ و گونه و جبین می ریخت
یك نفر خنده كرد به تشنگی‌اش
پیش او آب بر زمین می ریخت

نیمه جان بود و پشتِ مركبِ خود
بوسه ای سنگ، بر جبینش زد
نوبتِ تیرِ حرمله شده بود
آه،از پشتِ زین زمینش زد

فاصله كم شده كمانداری
تیرها را دقیق تر می‌زد
یك حرامی بر آن تَنِ زخمی
نیزه‌اش را عمیق‌...