تشنه ام ای تشنگان تشنه ی جام حسین
سکّه ی جان و دلم خورده به نام حسین

داد ز « هَیْهات » خود بر تنِ بی روح ، روح
زنده کند مُرده را روحِ کلام حسین

کرب و بلایی شود جان و دل و هستی اش
هر که بتابد بر او نور قیام حسین

جایگهی در جنان دارد ازین آستان
آن که ز جان در جهان گشت غلام حسین

هر که بر او گریه کرد...