تا کی ز من تو چهره خود را نهان کنی
آخر مرا تو فاطمه جان نیمه جان کنی

دلتنگ دیدن رخ زهرائیت شدم
کی میشود که صورت خود را عیان کنی

چون گل فسرده ای و چنان غنچه پرپری
آتش ز غصه بر دل هر باغبان کنی

با تیر ماتم و غم و اندوه و درد خویش
قلب پر از ملال علی را نشان کنی

آه ای هلال قامت کاشانه علی
از هجر خود...