تا که عقابت با سوارِ خویش، پر زد
طوفانِ پاییزی به باغ من ضرر زد

آه ای امید خیمه ها ؛ وقتی که رفتی
افتاد، از پا زینب و دستی به سر زد

بالا بلندم ؛ کاش می بستی نقابی
چشمِ حرامی ها تو را آخر نظر زد

ای سَروِ گلزارم ؛ خمیدم تا که دیدم
گلچین؛ عصای پیری ام را با تبر زد

«اولادُنا اَکبادُنا» تفسیرش این ا...