تا زهر ستم بر دل و جان و جگر افتاد
چون برق جهان‌سوز، به جانش شرر افتاد

چون موج به پهلوی گل فاطمه می‌خورد
دردی که به پهلو و دل و بر کمر افتاد

آهسته به روی سرش افکند عبا را
یک سایه‌ی غم، بر روی شمس و قمر افتاد

پیوسته نگاهش به درِ حجره‌ی غم بود
تا آن که نگاهش به جمال پسر افتاد

غم‌ناله‌...