بیا که خانه ی جهان ، خراب شد نیامدی!
جهان، بدون روی تو ، عذاب شد نیامدی

نشسته ام به انتظار روی دل نواز تو
که جاده ی نگاهِ ما ، سراب شد نیامدی

شده ست گرگ و میش، آسمان زندگی مان
ستاره خفت و ماه، در نقاب شد نیامدی

نقابِ چهره را فکن که طاق شد توان ما
اگرچه کرده های ما حجاب شد نیامدی

به ماهِ آسمان ...