بگیر بالِ مرا باز در هوای خودت
مرا بِبر به کنارت؛ به کربلایِ خودت

من آشنایِ توأم؛ خانه‌زادِ مادرتان
نصیبِ دربه‌درت کن شبی دعایِ خودت

نفَس بزن که مذابم کنی در این شب‌ها
نفَس بده که بسوزم فقط برایِ خودت

دلم کتیبه‌یِ اشعار محتشم شده است
بزن به سینه‌ام آتش، به روضه‌هایِ خودت

ببین که ...