به ساغر غمت ای شاه! تا حواله شدم
خراب باده‌ی عشقت به یک پیاله شدم

گناه، از من اگر ساخت یک بُتِ سنگی
به هیأت آمدم و در دم استحاله شدم

همیشه آه کشیدم غم فراقت را
از این که وصل ندیدم، همیشه ناله شدم

به دوش بردم از این داغ، سوزنی! امّا
شکسته شد کمرم، از غمت مچاله شدم

حسین گفتنِ من ناگه...