به لطف عشق، غمِ آه پروری داری
به سمت سینه ی عُشاق معبری داری

همیشه نام تو اشک مرا درآورده
حسین! خاصیتِ گریه آوری داری

کتابِ داغِ تو را جبرئیل شرح دهد
میان عرش خداوند، منبری داری

یکی ز اهلِ بُکاءِ قدیمی ات نوح است
تو نسل گریه کُن از هر پیمبری داری

قسم به قُبّه ی تو روضه خانه ات، حرم است
تو در حسینیه رو به خودت، دری داری

کلیددار حریمت، رقیّه خاتون است
در آستان خودت شاه دختری داری

قیام سینه زنانت قیامتِ عُظمیٰ ست
چه های و هوی شریفی، چه محشری داری!

تمام هَمّ و غمم، کار و بار هیئت توست
خودت هوای مرا وقتِ نوکری داری

مس وجود مرا چای روضه ات زر کرد
عجب شرابِ خوشِ کیمیا گری داری

بهشتِ بین دو انگشتِ تو به عابس گفت
جنون بخواه که فردای بهتری داری

فقط تویی که وهب را حبیبِ خود کردی
فقط تویی که چنین فنِّ دلبری داری

شبیه جُون مرا هم دعا کنی ای کاش
و حظ کنی که غُلامِ معطری داری

تو مانده ای تک و تنها میان یک لشکر...
نه همدمی، نه پناهی، نه یاوری داری

نفس نفس زدنت شمر را جَری تر کرد
بلند کرد صدا را چه حنجری داری!

غروب بود، سرت روی نیزه بالا رفت
غروب بود، سنان در خیام زن ها رفت

️ بردیا محمدی