به زير سُمّ ستوران تنت رها مانده
عموفدای توگردد تنت كجامانده

صدازدی توعمورا ولی خبردارم
كه نيمی ازنفست درگلوت جا مانده

گل بهشتی من گرچه پرپرت كردند
شميم ناب تودرخاك كربلامانده

زپشت پرده ی خونين اشك خودديدم
به عضوعضوتنت زخم نيزه هامانده

شكسته اند چرا حُرمت تورا ای گل
چقدربربدنت جای رّدپا مانده

...