به روی خاک کشیدند گل پرپر را
قصدشان بود بپاشند همه پیکر را

از دم خیمه به گودال فقط لرزیدم
سعی کردم نکشم از سر خود معجر را

لب گودال تو، با شمر شدم هم صحبت
گفتم ای شمر نکش بر گلویش خنجر را

خنجرش را که گرفتم به غضب دورم کرد
پیش چشمان تو می زد به لگد خواهر را

هر چه گفتم، ز روی سینه نیامد...