به دشت کربلا خورشید سوزان
به عاشورا بسان آتشفشان بود
برون میریخت گرمای درون را
که پنداری زمین در آسمان بود

ز فرط تشنگی بی تاب بودند
تمام کودکان بی ستاره
لب خشکی ترک می خورد دائم
میان مهد طفلی شیرخواره

ملائک اشک ریزان بهر طفلان
تمام مشک ها بی آب بودند
دگر طفلان به گرد گاهواره
تمامی تشنه و بیتا...