بمیرم با لب تشنه، شبیهِ جد عطشانت
میان حجره ی دربسته می لرزید دستانت

بیادِ مقتلِ جدَّت، تنِ تو، دست و پا می زد
تو در حجره غمین، بیرون ز حجره، شاد عدوانت

نه خواهر داشتی تا لحظه ای آید به بالینت
نه مادر بود تا گوید، بُنَیَّ! جان به قربانت

صدای غربتت می رفت، چون زهرا به هر خانه
صدای هلهله اَف...