بر نیزه دارد می رود دار و ندارت
عصر دهم‌ پیراهنی رفته به غارت

خود را رساندم من به رگهای بریده
با طعنه میگفتند بنگر جسمِ یارت

حق دارم ای دنیا اگر پیر و غمینم
داغ جدایی از حسین است و اسارت

سر بشکند بین غمت چیزی نباشد
جان ها فدای ذوالجناحِ بی سوارت

همسایه هم حتی ندیده سایه ام را
دروازه ی ساعات...