بر در میخانه ات تا قفل هجران می خورد
این جگر از دوریت خونِ دو چندان می خورد

برگ من خشک است، اما ریشه ام خشکیده نیست
باز دست باغبان بر خاک گلدان می خورد

بر دلم افتاده که آلوده ها را می خری
چونکه بر چشمان خشکم آب باران می خورد

می شناسم من ترا، حتی اگر طغیان کنم...
آخرش عفوت به امواج گناهان می خورد
...