بر دامن غم می نهم از آن سر خود را
از دست چو دادم به زمان همسر خود را

شد همسرم از جور خسان کشته و دیگر
بر دامن شادی نگذارم سر خود را

تا باز شود عقده ی اندوه من از دل
یا رب به که گویم غم حزن آور خود را؟

خون شد دلم از غصّه چو در باغ رسالت
پرپر شده دیدم گل سیمین بر خود را

شد روز جهان در نظرم تیره تر...