بریده ام ز همه تا که یار من باشی
قرار این جگر بی قرار من باشی

ز هرچه غیر تو خالی نموده ام دل را
به این امید که یک دَم نگار من باشی

برای این که به سویت دوباره برگردم
به روی باز تو در انتظار من باشی

شبیه برگ خزان؛ زرد و خشک می آیم
که با نسیم محبت بهار من باشی

من از سیاهی شبهای قبر میترسم
چه میشود ...