برده دلم را دو جا کرب و بلا و بقیع
داده به جانم صفا کرب و بلا و بقیع

بال زنان می رود مرغ دلم سوی شان
دیده مرا در هوا کرب و بلا و بقیع

نیست ازین خوب تر قسمت جان و دلم
داده صفایی مرا کرب و بلا و بقیع

هست درین دشتِ غم بر همه لب تشنگان
جاریِ آب بقا کرب و بلا و بقیع

این من و این اشک و آه ...