با ناله های فاطمه ، دیوار می گرید
بر داغ زخم سینه اش مسمار می گرید

آهِ دل زهرا ، شکسته بغض دریا را
امواج غم بر ساحلش ، خونبار می گرید

پروانه می سوزد به عشق شمع کاشانه
چشمان شمع از این همه ایثار می گرید

وقتی که دست آسمان را در زمین بستند
از این جسارت ، ذوالفقارش زار می گرید

از بس که سنگین است غم ...