باغ و بهار من همه رنگ خزان شده
یاس علی شبیه گل ارغوان شده

دیدم پناهگاه همه بی پناه شد
دیگر رشیده ی علوی قد کمان شده

تاوا کند مژه، مژه بر هم نمی زنم
چشمش به زیرِ ابر سیاهی نهان شده

دیدم میان کوچه ، عدو با اشاره گفت
محکم بزن مغیره دگر نیمه جان شده

بی شانه ی حسن نَتَواند بایستد
بانوی خانه بعد...