باران غریبی می کند در پشت پلکم
باید ببارد تا دلم آرام گیرد
شاعر قلم در دست می گیرد که شاید
از طبعِ باران قطره ای الهام گیرد
پس می نویسد عشق را با اشک هایش
این گریه او را می کشاند تا مدینه
پر می زند با شعر خود تا اوج غربت
ناگاه بغضی می نشیند کنج سینه

آرام و تنها... کنج قبرستانِ تاریک
با ذکر باقر کرب...