باران به حرف آمد و شد رودها به پا
دریا نوشته است به نام که آب را !

از لابلای سینه ی لولاک میکشد
افلاک را به یمن وجودش فقط خدا

ماه منیر در شب ایجاد خلقت است
ماه نو از تولد او گشته پاگشا

چون آیه ی کلام خداسوره سوره نور
روشن شبیه مصحف والشمس والضحی

بوسیده دست و دامن او را پیامبر
چون پاره ی تن است...