بابا رسید و آورد گُل بوسه‌های خود را
عمه بیا درآور رختِ عزایِ خود را

مَنکه نمرده بودم بر روی نیزه باشی
آماده کردم از اشک ویران‌سرای خود را

انگشتهای لَمسم انگار حس ندارند
بر دامنم تو بنشان رأسِ جُدای خود را

طفلی که داده بودم دیشب شفای او را
انداخت پیشم امروز قدری غذای خود را

ای وای خی...