ای که از کودکی ام پای غمت پیر شدم
بر در خانه ی تو بسته به زنجیر شدم
من که با چای او یک عمر نمک گیر شدم
جز او از عالم و آدم به خدا سیر شدم
به امیدی که جوابم بدهی آمده ام
جرعه ای از می نابم بدهی آمده ام

من غلام توأم، اربابی و آقایی کن
مرده ام، با نفست کار مسیحایی کن
دیده ام را زغمت دیده ...