ای غایب از دیده دمی روی عیان کن
روشن ز درخشانی آن ظلمت جان کن

من آهوی هجران زده ی دشت فراقم
بازآ ومرا صید به ابروی کمان کن

دیریست که حسرت زده در کوی وصالم
لطفی تو نما زود در این کوی مکان کن

ازسوی رقیبان بسی طعنه شنیدم
فریاد رسا، فکر بر این زخم زبان کن

یعقوب دلم کور شد از هجر تو جانا
بفرست تو پیر...