ای علمدار رشید حرمم
تو بگو چیکار کنم با علمم
من برا خیمه ها گریه می‌کنم
لشکری دارن می‌خندن به غمم

پاشو از جا شده چشمام پُرِ آب
شده از غصه و غم دلم کباب
داره جون میده توو خیمه شیش ماهه
نگرانم برا حالت ریاب

بعد تو هیچ کی پناهم نمیشه
قد هیچ کس مثه من تا نمیشه
اکبرم رو با عبا بردم ولی
تن ...