ای حجازی بانو! از یثرب مرو
آفتابا! جانب مغرب مرو

روشن از خورشید رخ، عالم کنی
از سرم سایه مبادا کم کنی!

با تو هم پاییز دارم، هم بهار
بی تو فرقی نیست در لیل و نهار

تا تو هستی، کی غمی دارد دلم؟
با نگاهت عالمی دارد دلم

باز مانده پلک‌های چشم من
تا تو بگشایی دو چشم خویشتن

گر چه پر دردی...