ای جگر گوشه ی زهرا بنِگَر،خون جگرم
سر نداری که ببینی که چه آمد به سرم

مادرم بود سپر بهر علی در کوچه
منهم اطفال تورا با دل و با جان سپرم

گرد محمل همه دم قاسم و اکبر بودند
ولی افسوس شده خولی دون همسفرم

ته گودال مگر تار مویی افتاده
یا که رگهای گلو هست که من بی خبرم

گوشتهای بدنت بر سم مر...